Argh…. Ik pik de blijdschap van een ander op….

Heb je iemand dit weleens horen zeggen? Vaker hoor ik dat er boosheid van een ander wordt opgepikt. Met verwondering hoor ik aan hoe deze persoon de boosheid buiten zichzelf legt en naar de ander wijst.

Begrijp me niet verkeerd, ik geloof zeker dat we energieën en emoties van elkaar oppikken. En ook dat we hier niet altijd op zitten te wachten en dat we dit mogen begrenzen. Maar volgens mij zegt het ook veel over wat er in ons leeft en gezien wil worden.

Als ik iemand hoor zeggen dat de boosheid van de ander wordt opgepikt, dan hoor ik allereerst een oordeel. De ander heeft een boze energie bij zich (en dan heb ik het niet over scheldkanonnades). Is de ander wel boos? Of is dat de interpretatie van onze eigen reactie op de ander. Heb je gecheckt of de ander boos is? En ben je bereid het antwoord oprecht serieus te nemen, ook als de persoon ontkent boos te zijn? Dat wat ik voel in mezelf of de interpretaties die ik maak, zeggen niets over de ander en alles over mijzelf. Dat wat getriggerd wordt is vaak iets wat ik zelf heb aan te kijken.

Dat brengt me dus op een tweede aspect van deze opmerking. Wat is onze eigen relatie met boosheid? Kan ik mijn eigen boosheid (en diepe haat) in al haar facetten accepteren. Kan ik er mee zijn? Of zet ik me er tegen af? Ik spreek regelmatig mensen die van hun boosheid af willen. We willen toch ook niet van onze vreugde af? We ervaren boosheid als iets negatiefs. Door dat te doen gaan we ook voorbij aan de kracht die er in zit. Toen ik – na een heel gevecht, weerstand en afzetten tegen – van mijn boosheid ging houden, had ik ook geen last meer van de boosheid van een ander en ook veel minder last van mijn eigen boosheid.

Ten derde, pas als we van onze eigen boosheid kunnen houden, kunnen we de ruimte houden voor de boosheid van de ander en hoef ik het niet meer op te pikken en wil ik er niet meer perse bij weg.

Wat zou het mooi zijn als we de volgende keer niet naar de ander wijzen. Maar dat we naar binnen kijken en onderzoeken wat er in onszelf is getriggerd. En de ander kunnen bevragen over wat er bij de ander leeft. Je hebt altijd de keuze en het recht om jezelf te begrenzen, maar kun je dit dan ook in gesprek doen en gewoon aangeven dat je even geen ruimte hebt voor de ander of te communiceren waar je behoefte aan hebt, bijvoorbeeld op jezelf te zijn. En laten we stoppen met wijzen naar de energie van de ander.

En…. als je je nu de volgende keer blij voelt, vraag je dan eens af of je dat misschien van een ander hebt opgepikt? Dat zou wel zo eerlijk zijn, toch? Als we de blijdschap van een ander niet afwijzen, waarom de boosheid dan wel?

DEEL DIT BERICHT

Share on facebook
Share on whatsapp
Share on linkedin
Share on email

Geef een reactie

63 − 55 =

Meer blogs

Recente blogs

Volg ons

Nieuwsbrief
Wil je op de hoogte blijven van de activiteiten EmbodimentLAB? Meld je dan aan voor de nieuwsbrief.
* verplicht invullen